Μαμααααά... κοίτα τι κάνω...

Γεννιέσαι νομίζοντας ότι είσαι το κέντρο του κόσμου αφού όλοι γύρω σου δείχνουν εκστασιασμένοι με το πρώτο σου "αγκουυυ". Όταν δε.. πεις μία λέξη η οποία θα μπορούσε να μοιάζει και μια υπαρκτή, μόνο χορό στο Σύνταγμα δεν στήνουν οι φανατικοί οπαδοί σου. Άμα κάνεις και το πρώτο σου βηματάκι εκεί μάλιστα.. θεωρούν ότι είσαι εξαιρετικής ευφυίας.

Μεγαλώνοντας λίγο, όταν είσαι στις πρώτες τάξεις του δημοτικού πιστεύεις ήδη ότι τίποτα δεν μπορεί να σου σταθεί εμπόδιο.. είσαι μοναδικός.. αφού μπορείς να πηδήξεις αυτό το τοιχάκι ύψους μισού μέτρου, μπορείς να κάνεις τα πάντα. Η μόνη σου έννοια είναι αν θα σε αφήσουν να φας και δεύτερο παγωτό.

Στο γυμνάσιο μία τρύπα στο αυτί και ένα τσιγάρο θα σε εξυψώσει στα μάτια των συμμαθητών σου, κι αν θες να γίνεις ο super star του σχολείου, μπορείς πάντα να βρίσεις έναν καθηγητή σου και να πάρεις μια αποβολή. Στο λύκειο είναι ακόμα ευκολότερο να τραβήξεις τα βλέμματα απλά και μόνο φορώντας κάτι επώνυμο όπου το όνομα της εταιρείας θα πιάνει όλη την επιφάνεια του προιόντος. Αυτό θα σου αποφέρει φήμη, φίλους, και πολλά φλερτ.

Στο πρώτο έτος στο πανεπιστήμιο μπορείς ακόμα ευκολότερα να τραβήξεις τα βλέμματα υποδυόμενος κάποιον άλλο μιας και δεν σε ξέρει κανένας. Μπορείς να το παίξεις cool, trendy, party animal, αδιάφορος,  έξυπνος κτλ.

Στα επόμενα χρόνια στο πανεπιστήμιο, θεωρείς ήδη τον εαυτό σου, μια διάνοια και έναν άνθρωπο μεγάλου ενδιαφέροντος, αφού όλοι δείχνουν να σε λατρεύουν, και πιστεύεις πως όταν θα τελειώσεις το πανεπιστήμιο θα έχεις κερδίσει τη μάχη της ζωής, έχοντας εφοδιαστεί με όλη τη γνώση του σύμπαντος.

Δυστυχώς λίγο μετά την αποφοίτηση σου, θα συνειδητοποιήσεις ότι τόσα χρόνια ζούσες σε ένα περιβάλλον πειραματικό και προστατευμένο. Όλοι όσοι ήταν παρόντες στα μέχρι τώρα βήματα σου, είτε ήταν στο ίδιο επίπεδο με σένα, είτε σε αγαπούσαν και δεν ήθελαν να σου κόψουν τα φτερά. Αυτά που κάνεις πια δεν εντυπωσιάζουν κανέναν και αυτό που καταλαβαίνεις τώρα με το φτωχό σου μυαλό είναι ότι μεγαλώνοντας, βλέπεις πόσο μικρός είσαι..

P.S.= Τελικά δεν καταλάβαμε τι κάνεις... και βαρεθήκαμε να σε κοιτάμε...

Μέρφυ εσύ σούπερ σταρ...

Η θεωρία του Μέρφυ και οι εφαρμογές της, αγγίζουν τους πάντες και τα πάντα, οπότε μη νομίζεις ότι μπορείς να ξεφύγεις. Είναι σαν κάποιος κακόβουλος να σου την έχει στημένη, και να σου κάνει πλάκα με το πιο εκνευριστικό τρόπο. Πολλές φορές σκέφτομαι ότι ίσως να είμαι στο Danae's show (The Truman Show) και όλοι να βλέπουν το μεγαλείο της ηλιθιότητας μου και να γελάνε με την ψυχή τους.

Όταν πλέον αυτή η σκέψη κυριαρχήσει στο μυαλό μου, αρχίζω να παρατηρώ τα αμάξια όπως έκανε και ο πρωταγωνιστής της ταινίας. Μέτα από ώρα και έχοντας χαζέψει εντελώς εστιάζοντας σε χιλιάδες αμάξια, για να δω αν τελικά η κίνηση τους είναι προγραμματισμένη, νιώθω εντελώς ηλίθια και για να εξιλεωθώ τα ξαναβάζω με τον παλιό μου γνώριμο(Μέρφυ).

Δεν ξέρω αν τελικά αυτός ο οποίος θέσπισε αυτή την θεωρία ήταν μια διάνοια, ή ένας πεσιμιστής γερογρουσούζης, ότι κι αν ήταν πάντως κατάφερε να με βασανίζει δια βίου, εμένα και έναν ολόκληρο πλανήτη. Γιατί η άγνοια μου, με έκανε να ξυπνάω χαρούμενη κάθε πρωί. Τώρα πια, ξέρω τι θα μου συμβεί, θα πιάσω πρώτο το στυλό που δεν γράφει, όταν φτάσω στη στάση το λεωφορείο θα έχει μόλις φύγει, αν βιάζομαι θα πετύχω όλα τα φανάρια κόκκινα,  μόλις κλείσω το γράμμα θα θυμηθώ χίλιαδυο άλλα πράγματα που ήθελα να πω.

So...why bother??

P.S.= Τουλάχιστον μια από τις εφαρμογές της θεωρίας της απόλυτης καταστροφής σε χτύπησε σήμερα, και ούτε το κατάλαβες.(http://aparadektos.50megs.com/merfi.html)

What lies beneath

Πολλά είναι αυτά που έχω αποδεχτεί τελικά. Για παράδειγμα το ότι δεν θα καταφέρω να γυρίσω όλο τον κόσμο σε αυτή τη ζωή και το έχω αποδεχτεί. Είναι αδύνατο γιατί θα έπρεπε να έχω ξεκινήσει από τα 16 αλλά τότε ακόμη δεν είχα πάρει καν το Proficiency, πράγμα που ακυρώνει κάθε δυνατότητα επικοινωνίας στα ξένα. Πως θα μπορούσα να σκεφτώ τα ταξίδια στο εξωτερικό λοιπόν;

Αυτό που δεν θα μπορέσω όμως να δεχτώ με τίποτα, ίσως και γιατί δεν μπορώ να το αλλάξω και με τίποτα είναι η αλλαγή/πραγμάτων/ροής/πεστοπωςθες στους ανθρώπους και τις καταστάσεις γύρω τους. Ίσως να είναι μάλιστα και η μόνη περίπτωση που όταν μετατρέπεις αυτό τον προβληματισμό σε ερώτηση δεν παίρνεις σχεδόν ποτέ απάντηση.

Δεν λέω. Τις περισσότερες φορές τα πράγματα αλλάζουν για καλό, (δικό μου, δικό σου δεν είμαι σίγουρη αλλά το λέει η παροιμία και μέρα που είναι δεν θα τα βάλω μαζί της. Κάπου εδώ είναι που η θεωρία της σχετικότητας βρίσκει πρακτική εφαρμογή. Αλλιώς δεν εξηγείται το γεγονός ότι κάθε φορά που περνάς από τις κυλιόμενες σκάλες στο σούπερ μάρκετ ή από το φανάρι στη στροφή για το σπίτι της φίλης σου σε συνοδεύουν τελείως διαφορετικές σκέψεις σε τέτοιο βαθμό που σχεδόν να νιώθεις φόβο για την επόμενη φορά που θα πρέπει να βρεθείς στο ίδιο σημείο.

Κάποιος θα πει (όχι άδικα) ότι έτσι αποφεύγεται η μονοτονία στη ζωή. Έτσι αποκτά ενδιαφέρον η κάθε στιγμή. Τι γίνεται όμως όταν αυτό το ενδιαφέρον σε οδηγεί τελικά σε μια πηγή αρνητικών συναισθημάτων παρά θετικών;

Τίποτα είναι η απάντηση. Απλώς έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι όσο και αν προσπαθείς να φέρεις τη ζωή στα δικά σου νερά τελικά πάντα καταλήγεις να είσαι θεατής σε αυτή, το έχει πει και ο Τζον Λένον με μεγαλύτερη επιτυχία από μένα.

Και όλα αυτά τα καταθλιπτικά είναι η απάντηση σε κάποια που πριν λίγη ώρα μου είπε στο τηλέφωνο κάτι για αυτοκαταστροφικές διαθέσεις. Αφού πρώτα έκανε αγώνα για να με βγάλει έξω.

Να που ακόμα και το πιο μικρό κρύβε μια ιστορία από πίσω.

Το κυνήγι της δυστυχίας..

Όταν όλοι γύρω σου ψάχνουν απεγνωσμένα για αστείρευτες πηγές εσόδων κάνοντας τις πιο ηλίθιες αλλά παράλληλα "πρωτοποριακές" ιδέες,  με προφανή μελλοντική αποτυχία πράξη, εσύ ο φτωχός σκέφτεσαι ότι και με τα λίγα καλά περνάς και δεν θέλεις να αναλωθείς σε αυτή χρυσοθηρία. Τουλάχιστον όχι ακόμα.

Ο άνθρωπος όμως είναι από τη φύση του ζηλόφθων (αναπόφευκτο) και θέλει ότι έχει ο διπλανός του. Τι κι αν αυτός είναι 50 χρονών και έχει φάει μια ζωή δουλεύοντας για να τα αποκτήσει. 'Οχι ..όχι.. Αυτός τα θέλει στα 20 και θεωρεί ότι τα αξίζει κιόλας χωρίς να έχει κουνήσει ούτε το δαχτυλάκι του.

Οι τελευταίες γενιές Ελλήνων είναι όλοι νεόπλουτοι στην νοοτροπία, άσχετα με το πραγματικό οικονομικό τους υπόβαθρο. Θεωρούν ότι όποιος έχει κάτι παραπάνω από αυτούς δεν το αξίζει και του χαρίστηκε και αντίστοιχα όποιος έχει κάτι λιγότερο είναι κατώτερος.

Στον αιώνα μας, ο καπιταλισμός έχει την τιμητική του αφού ο καταναλωτισμός που υπερπροβάλεται σε όλες του τις εκτάσεις και με κάθε δυνατό τρόπο από κάθε επικοινωνιακό μέσο, μας έχει δημιουργήσει σύγχυση. Από τα "μεσημεριανά" που προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι καλεσμένοι τους είναι καθημερινοί άνθρωποι μέχρι τις διαφημίσεις που σου πλασάρουν το "επαναστατικό" προϊόν τους τονίζοντας ότι κοστίζει μόνο τόσες χιλιάδες ευρώ. Ευκαιρία μη το συζητάς..

Δεν μπορώ να πω πως είμαι η μόνη "πεφωτισμένη" της γενιάς μου, αντιθέτως έχω έξτρα δόσεις μεγαλομανίας, αφού με μεγάλωσαν όπως όλους με την πεποίθηση πως δεν είμαι του σωρού και αξίζω πολλά. Ίσως τελικά να φταίνε για όλα οι μαμάδες όπως έλεγε και ο Φρόιντ.

P.S.= Σκοπός αυτού του blog δεν είναι οι κοινωνικό-οικονομικές αναλύσεις αλλά είχα μια συζήτηση με τις φίλες μου τις νεόπλουτες χτες στη παραλία και επηρεάστηκα.

Multiple choice

Όταν έρχεσαι για εκατομμυριοστή φοράαντιμέτωπη με τη μοίρα σου και καλείσαι εσύ να πάρεις την κατάσταση στα χέριασου για την εξέλιξη της βραδιάς γιατί η μοίραβαρέθηκε πια να βγάζει το φίδι από τη τρύπα, είναι μια από αυτές που λέμε οιμεγάλες αποφάσεις της ζωής. Εννοείταιότι όχι μόνο την σωστή απόφαση δεν παίρνεις αλλά για να κάνεις τα πράγματαακόμα χειρότερα βασίζεις την τύχη σου σε ένα χαζοπαίχνιδο, γνωστό και ως«δαχτυλάκια». Σύμφωνα με αυτό, το μέλλον σου εξαρτάται από το ποιοδάχτυλο θα διαλέξεις και την ερμηνεία που έχεις δώσει σε αυτό (Το περίεργο όμωςείναι ότι το κάνω ακόμα και στην ηλικία που έφτασα ώστε να έχω άλλοθι για τηνευθύνη των πράξεων μου).

Rewind.... Έχεις ντυθεί, πριν βγεις κοιτάζεσαι στον καθρέφτη μεαυτοπεποίθηση, σίγουρη για τις ενδυματολογικές επιλογές που έχεις κάνει (καιπου σε λίγα χρόνια φυσικά θα κοροϊδεύεις αν σε δεις σε φωτογραφία) και βγαίνειςέξω για να ξεπιαστείς από τον καναπέ, να αεριστεί και το σπίτι λίγο.

Θα πάςκάπου σίγουρα, κάπου που όλοι λένε ότι είναι ωραία η μουσική, ελπίζοντας ότι θαβρεις και τουλάχιστον ένα ενδιαφέρον άτομο, έτσι για να πάρεις ελπίδες και ναμη γυρίσεις σπίτι με άδεια χέρια ή έστω να νιώσεις ότι αυτή η έξοδος κάτι πουπροσέφερε.

Μετάαπό ένα σκανάρισμα 360 μοιρών, ξαφνικάτον βλέπεις και λες «εδώ είμαστε». Μέχρινα πάρεις απόφαση να του μιλήσεις ηώρα έχει περάσει τόσο και είσαι στο κρίσιμο μεταίχμιο του να φύγω ή να κάτσω.Δε βοηθάει και η φίλη σου που ο πόνοςαπό τα τακούνια την χτυπάει στανεύρα και σε βλέπει σαν πολλά υποσχόμενο μαξιλάρι.

Εκείνητη στιγμή μαζεύεις όλη την ωριμότητα που διαθέτεις. Σηκώνεις το χέρι, δείκτης και μεσαίοδάχτυλο δείχνουν την κουρασμένη φίλη σου και αφήνεις τη μοίρα σου σε εκείνη.(Μα καλά πόσο κατεστραμμένη εγκεφαλικά μπορεί να είσαι; Μάλλον πολύ.) Η φίλησου που θέλει το ακριβώς αντίθετο από εσένα, επιλέγει σωστά (για εκείνη),βοηθάει και η τύχη του πρωτάρη και νικά. Θα πάει νωρίς για ύπνο και εσύ μπορείςδικαιωματικά να κλάψεις για τη βλακεία σου. Ηβραδιά έλαβε τέλος και αποτέλεσμα μηδέν. Γυρνάς στο σπίτι, κάνεικρύο που άφησες την μπαλκονόπορτα ανοιχτή και ως δια μαγείας βρίσκεσαι πάλιστον καναπέ τυλιγμένη με την αγαπημένη σου κουβέρτα, με αυτή που ξέρεις ότι θαγεράσετε μαζί.

P.S.= Αυτή η κατάσταση συνοδεύει χαρακτηριστικά τη βραδιά σουμόνο όταν αυτός

ο άλλοςείναι γνωστός. Ενώ τον αναζητάς παντού όταν τελικά τον δεις θέλεις μόνο ναεξαφανιστείς. Τότε τα δαχτυλάκια μπορεί να ξέρουν κάτι παραπάνω! ΄Ισως και τατακούνια της φίλης σου.

΄Oταν η κολλητή σου γίνεται γκόμενα σου..

 Συνήθως αυτό συμβαίνει, όταν η φίλη σου χωρίσει μετά άπο μία μακροχρόνια σχέση. Αρχικά είναι στη φάση περνώ και μόνη μου καλά τα καταφέρνω μια χαρά. Όταν όμως περάσουν τα πρώτα εικοσιτετράωρα του ενθουσιασμού και αρχίσουν να τη ζώνουν τα φίδια της μοναξιάς, θα σου γίνει τσιμπούρι.

Στάδιο Νο1: Η δική μας η αγάπη είναι η μεγαλύτερη... και εμείς οι καλύτεροι..

Αν η φίλη σου, σου έχει στείλει μήνυμα πριν άκομα άνοιξεις τα μάτια σου, πλύνεις τα δόντια σου και γένικα κάνεις όλες τις βαρετές πρωινές διαδικασίες για να γίνεις άνθρωπος, επειδή θέλει να ’ναι το πρώτο πράγμα που θα δείς όταν ξυπνήσεις.... την πάτησες!!!!!

Αρχικά σου φαίνεται  χαριτωμένο μιας και είσαστε b.f.f.e. (best friends for ever) και θα είχε πολύ πλάκα αν είσασταν  στο δημοτίκο...

Αύτη η γλυκιά καταπίεση σε κάνει να νιώθεις ξεχώριστη. Μέχρι να ανακοινώσεις στη φίλη σου ότι θα βγείς με μια άλλη φίλη σου την Τζένη. Κάπου έκει ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος :

-Και..ποιά είναι αυτή η Τζένη ;

-Μια φίλη μου από το σχολείο.

-Από το σχολειο, ε; και δεν γίνεται να έρθω κι εγώ ;

-Εεε.. αφού δεν την ξέρεις .

-Και πως είναι δυνατόν να μην την ξέρω εγώ; τόσα χρόνια την έκρυβες ;

Κτλ...

Αν υποκύψεις στη γκρίνια και τελικά την πάρεις μαζί το μόνο που θα κάνει, είναι να προσπαθεί σε κάθε ευκαιρία να δείξει στην Τζένη, πόσο αχώριστες είστε και πόσομοναδικό είναι αυτό που μοιράζεστε, και βέβαια ότι, δεν θα επέτρεψει σε καμία Τζένη να μπει ανάμεσα σας. Σε αυτή τη φάση ξεκινάει το μίσος για την ανυποψίαστη και συμπαθέστατη Τζένη, αλλά και την κάθε μελλοντική Τζένη, που θα επιχειρήσει να χαλάσει την ευτυχία σας.

Σε αυτό το σημειό, αρχίζεις να συνηδητοποιείς ότι δεν θα έχεις καλά ξεμπερδέματα,αλλά μη φοβάσαι γιατί η φάση της διεκδήκησης τελειώνει.

Στάδιο Νο2 :Θα βγαίνω, θα πίνω και λόγο δεν θα δίνω..

 Η δεύτερη φάση, είναι λιγότερο εφιαλτική αλλά περισσότερο εξουθενωτική,  μιας και θα πας σε ότι μαγαζί δεν πήγες στα 16, στα καλύτερα και στα χειρότερα.

Όση κλεισούρα έφαγε όσο ήταν reserve, θα  την αναπληρώσει τώρα και με το παραπάνω.. και μάντεψε ποιά είναι η τυχερή που θα την συνοδεύει παντού;Σου φέξε πάλι..

Στην ουσία δεν θέλει την παρέα σου, απλά θέλει μια γλάστρα δίπλα της για να μην φαίνεται μπακούρι, και κάνει κακή εντύπωση στους επίδοξους μελλοντικούς γκόμενους. 

Θα σε πέρνει κάθε βράδυ να σε πρίζει, να πάτε εδώ και εκεί, που της  είπαν κάποιοι που ούτε τα ονόματα τους δεν μπορεί να θυμηθεί, ότι έχουν τραπέζι. Θα φλερτάρει με τους χειρότερους μιας καιτην έχει πιάσει λύσσα. Το κακό όμως είναι, ότι εσύ θα πρέπει να συναστραφείς αδιαμαρτύρητη, τους φίλους των χειρότερων, μπας και γίνει το conne. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι υπομονή. Κάποια στιγμή θα βρει άλλο γκόμενο και εσύ θα περάσεις πάλι στα αζήτητα.

Τι δουλειά έχω εγώ εδώ;

Μεγαλώνεις στα λούσα και τις πολυτέλειες, ταξίδια κάθε χρόνο. Πρώτη φορά μπήκες στο αεροπλάνο στα 3 σου κι από τότε οι αεροσυνοδοί σε έμαθαν με το μικρό σου. Διακοπές στο εξοχικό, δίπλα στη θάλασσα και μοναδικό άγχος να βρεις περίπτερο με την αγαπημένη σου μάρκα παγωτών. Α ,και να περάσουν 3 ώρες μετά το φαγητό για να ξαναβουτήξεις.

Το καλοκαίρι διαρκεί 3 μήνες αλλά περνάει σαν μια εβδομάδα. Πολύ που σε ‘νοιαξε. Τι κι αν έφτασε ο χειμώνας; Το διάβασμα είναι από λίγο έως καθόλου γιατί πολύ απλά είσαι ακόμα μικρή και το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα αδιαφορεί για την πρόοδο σου εκεί. Παίζει και ένα φλέρτ με το Δημητράκη στο μπροστινό θρανίο, οπότε συνεχίζεις ευτυχισμένη το άραγμα.

Γκντουπ! Μόλις προσγειώθηκες κάπως απότομα στα 17 σου χρόνια. Μέχρι τώρα ήταν σαν να μην πέρασε μια μέρα αλλά καλύτερα να σημειώσεις κάπου αυτή τη φράση γιατί θα κάνεις καιρό να την ξαναπείς. Σπίτι- φροντιστήριο, φροντιστήριο-σπίτι και κάπως έτσι βγάζεις τα μάτια σου πάνω από τα βιβλία με το παιδικό ακόμα πορτατίφ πάνω στο γραφείο σου. Στόχος αυτή την φορά: Nα περάσεις σε μια σχολή για να πάρεις στα χέρια σου ένα «χαρτί» ώστε να μην τρως αμέσως πόρτα εκεί που θα πηγαίνεις για δουλεία. Σε 4 ή 5 ή άντε 6 χρόνια, δεν έχει σημασία. Αν σου πάρει παραπάνω θα τα παρατήσεις, σκέφτεσαι και θα γραφτείς ορθοφωνία. Με τόσα talent show έχεις περισσότερες ελπίδες.

Καλοκαίρι. Πέρασες δεν πέρασες εκεί που ήθελες, θα πας διακοπές. Αν δεν πάς θα σε πω σπασικλάκι και θα έχω και δίκιο. Ευχάριστο διάλειμμα λοιπόν που κρατάει 10 ή 15 μέρες. Αν κρατήσει παραπάνω και ξεμείνεις στα νησιά θα σε πω φραγκάτο τότε και χαζό γιατί μπορούσες να πάς κατευθείαν στο Deree και να τελειώνουμε.

Πρώτη μέρα στη σχολή. Σαν να σε βλέπω: Ψαρωμένος φρέσκος φοιτητής χαμένος στα αχανή και εξαιρετικά προσεγμένα στη βρωμιά κτίρια των σχολών. Όμως δυο καφέδες με τους άλλους φοιτητές και ένας χορός της Δ.Α.Π στην Κοκκίνου και να που δικτυώθηκες. Αν είσαι ο φραγκάτος που λέγαμε και πέρασες στο δημόσιο πανεπιστήμιο τότε με μέτρο τους καφέδες( μη πάθεις και τίποτα). Αν πάλι θέλεις να το παίξεις ανεξάρτητος θα πιάσεις δουλεία από νωρίς. Θες θα’ ναι στου μπαμπά σου, θες στο κοντινό καφέ, θες στα μισητά call centers για να σε γειώνει ο κοσμάκης που -κατάλαβε το- δεν ενδιαφέρεται για τις προσφορές σου.

Πήρες πτυχίο; Βλέπεις κάποια αλλαγή που εγώ στα 24 μου ακόμη δυσκολεύομαι να εντοπίσω; Έρχεται λοιπόν εδώ η στιγμή που λες τι δουλειά έχω εγώ εδώ; Εμένα μου είχαν πει ότι αν σπουδάσω δικηγόρος θα γίνω δικηγόρος, όχι πωλητής σε κατάστημα Γερμανός με στόχο ζωής να πουλήσει εκατό κινητά ώστε να αυξηθούν οι προοπτικές να γίνει προϊστάμενος σε 5 χρόνια.

Που θέλω να καταλήξω; Πουθενά.. Απλώς βαριέμαι να κοιμηθώ και σκέφτομαι ότι αύριο θα είναι σαν σήμερα και μεθαύριο σαν αύριο και πάει λέγοντας. Και στο μυαλό μου τριγυρνάει η σκέψη: «Το facebook το πρόλαβε ο Zukerberg. Δεν μπορεί. Θα υπάρχει κι άλλος τρόπος να γίνω πλούσιος».

Σαν να νύσταξα.

΄Οταν η κολοκύθα δεν γίνεται άμαξα..

Όλα ξεκινούν από πολύ νωρίς. Όταν ακόμα σε κάθε μικρό κοριτσάκι, η γιαγιά, η θεία, η μαμά διαβάζει παραμύθια για να κοιμηθεί, φουσκώνοντας του τα μυαλά με παλάτια, δράκους, κακές μάγισσες, όμορφες πριγκίπισσες που κινδυνεύουν αλλά ως εκ θαύματος πάντα αναλαμβάνει τη σωτηρία τους ο πρίγκιπας που έρχεται καβάλα στο άσπρο του άλογο. Έτσι και εσένα σε μεγάλωσαν με την πεποίθηση ότι είσαι ξεχωριστή και όντως σου αξίζει ένας πρίγκιπας μιας και δεν είσαι του σωρού.

Ελπίζω οι βλέψεις σου να μην συμπεριλαμβάνουν γάμο με πραγματικό πρίγκιπα, μιας και οι γαλαζοαίματοι  πρώτου βαθμού  (και όχι τριτοδεύτερα ξαδέρφια, γιατί αν είναι έτσι τρέχα γύρευε) είναι μόλις  457.823 κι αν διαιρέσεις αυτό τον αριθμό με τον πληθυσμό της γης, τότε θα καταλάβεις ότι οι πιθανότητες είναι μάλλον αρνητικές. Κι αν νομίζεις ότι επειδή το θες πάρα πολύ, το σύμπαν θα τον φέρει με κάποιον τρόπο στο δρόμο σου.. πολύ αλχημιστή διαβάζεις και σε χάλασε.

Αφού λοιπόν και εσύ δεν είσαι η πριγκίπισσα Σίσσυ, μπορείς να βγεις από τα ρηχά όνειρα σου και να διαβάσεις λίγο Μαρξ μπας και ξυπνήσεις. Οι bourgeoisie, όπως ο πρίγκιπας Γουίλιαμ και οι proletariat όπως εσύ, δεν έχετε κοινή πορεία μιας και τα λεφτά πάνε με τα λεφτά, είσαστε σαν παράλληλα σύμπαντα, συνυπάρχετε αλλά δεν συναντιέστε ποτέ.

Οι πρίγκιπες με τη μεταφορική έννοια είναι ένα είδος υπό εξαφάνιση αν όχι εντελώς εξαφανισμένο. Επειδή οι καιροί είναι πλέον μη συμβατοί με τον ρομαντισμό και ένας τύπος ο οποίος σου ανοίγει την πόρτα, σου βγάζει το παλτό και γενικά σου φέρεται λες και θα σπάσεις, αν μη τι άλλο θα χαρακτηριζόταν γραφικός.

Βέβαια και εσύ δεν είσαι η αδύναμη χωριατοπούλα που χρειάζεται τη σωτηρία του πρίγκιπα. Όπως καταλαβαίνεις έχεις ήδη μπει σε ένα φαύλο κύκλο, που ή θα είσαι ο σύγχρονος δυναμικός εαυτός σου, ή μπορείς να συνεχίσεις να παριστάνεις τη Σκάρλετ Ο’Χάρα μήπως και πείσεις κανέναν ότι είσαι ένας έκπτωτος άγγελος. 

An end has a start

Δεν είναι καθόλου κουλ να έχεις μπλογκ. ΟΛΟΙ έχουν. Για την ακρίβεια είμαι μισό στραγάλι μέσα σε μια γαβάθα με ξηρούς καρπούς.
Προσωπικά αποφάσισα να στριμωχτώ σε αυτό το σωρό γιατί το να γράφω είναι για μένα μια συνήθεια πρακτική. Αν θέλω να μην ξεχάσω κάτι πρέπει να το γράψω αλλιώς δεν υπάρχει περίπτωση να το θυμηθώ ακόμα και αν μιλάμε για ελάχιστα χρονικά περιθώρια, όπως 5 λεπτά.
Επιπλέον κάποτε είχα διαβάσει ότι "Αν δεν τα θυμάσαι είναι σαν να μην υπήρξαν ποτέ".
Πολλές φορές έχω πιάσει τον ευατό μου να μην θυμάται σημαντικά πράγματα που έχω ζήσει με τις φίλες μου ή με εκάστοτε γκόμενους.
Από μικρή γράφω (μάλλον επειδή ο οργανισμός μου είχε αντίληψη της αδύναμης μνήμης μου). Σε χαρτιά, σε τετράδια, σε οτιδήποτε ώστε να έχω μνήμες. Σήμερα τα post-it μου είναι πιο χρήσιμα κι από μαχαιροπήρουνα.
Αναγνώστη στα περιέγραψα κάπως τραγικά αλλά μην βιαστείς να σκεφτείς ότι έχω κάποιου είδους εγκεφαλική πάθηση, ούτε ότι τα ποστ μου θα έχουν βαρετό ημερολογιακό χαρακτήρα. Απλώς υπάρχουν αναρίθμητα πράγματα, καταστάσεις, εικόνες και γεγονότα που με ενθουσιάζουν ή και το αντίθετο και θέλω να στα πω.
Α,μην ξεχάσω. Αν σκέφτηκες "μα τι παλαβές είναι αυτές; Γιατί μονή κάλτσα;". Η απάντηση βρίσκεται σε εκείνα τα πρωινά που φοράς διαφορετικές κάλτσες επειδή δεν βρίσκεις το ζευγάρι τους. Κάτι που μου συμβαίνει καθημερινά. Αν δεν σε απασχόλησε καθόλου τότε μάλλον μου μοιάζεις.