Του easter

Από τότε που συνειδητοποίησα ότι μπορώ να έχω αυτόνομη σκέψη, ποτέ δεν έπαψα να αναρωτιέμαι αν τη Mεγάλη εβδομάδα το σύμπαν συνωμοτει ύπουλα ώστε κάθε χρόνο αυτές οι ημέρες να είναι πιο γκρίζες κι’ από ελέφαντα ή απλώς μου πάνε κόντρα που θέλω να βγω στο μπαλκόνι για ηλιοθεραπεία για να έχω πιο σοκολατί χρώμα το βράδυ της Ανάστασης. Κάθε χρόνο το ίδιο πράγμα. Τώρα όμως συμβαίνει και κάτι άλλο: H οικονομική κρίση.

The mageiritsa project

Φέτος μπορεί όλοι να έχουμε περιορίσει καθημερινές συνήθειες ή περιττά έξοδα, εξαρτάται από το οικονομικό σου στάτους (τέννις, σκι στην Αυστρία, θα μπω σε σχέση, Μύκονο) αλλά τα έθιμα παραμένουν έθιμα. Και πολλοί (κι εσύ) θα επιδιώξουν να τα τηρήσουν με ευλάβεια μεν, πολύ φθηνότερα δε.

Οι μαμάδες που άλλοτε περνούσαν το Πάσχα σε παραθεριστικά κέντρα και ξενοδοχεία με πισίνες και facilities, φέτος δεν θα απομακρυνθούν παρά μόνο για φιλικές επισκέψεις ενώ οι κόρες θα αναλάβουν ρόλο μηχανής αναζήτησης για να βρουν συνταγές για μαγειρίτσα και αρνί στο σπίτι.

Οικογενειακές στιγμές

Το ηλικιακό κοινό που δεν ξεπερνά τα 27 (εντάξει μπορεί και να τα ξεπερνά) θα προσποιηθεί με μεγάλη επιτυχία ότι φέτος είναι επιτέλους ευκαιρία να περάσουν οικογενειακές στιγμές τρώγοντας την ιντερνετική μαγειρίτσα (που λέγαμε) για να περάσει η ώρα। Για την συνέχεια να είναι καλά τα συνοικιακά μπαρ ή τα παραλιακά που ευτυχώς φέτος άνοιξαν νωρίς. Πάνε οι καιροί που κλείναμε τραπέζια χωρίς δεύτερη σκέψη, που τρώγαμε σε εστιατόρια χωρίς να σχολιάζουμε πόσο ακριβά ή πόσο value for money ήταν.

Αυγό κι εσύ

Όσοι θελήσουν να βάψουν αυγά, θα το κάνουν χωρίς όμως τις βαφές από τα σουπερμάρκετ. Πρώτον γιατί αν πάς στο σούπερμάρκετ δεν φεύγεις ποτέ μόνο με αυτά που θες να αγοράσεις. Δεύτερον γιατί τσιγουνεύεσαι να δώσεις χρήματα για κάτι τέτοιο, και τρίτον γιατί όσο καλή πρόθεση κι’ αν έχεις, το αποτέλεσμα της βαφής δεν είναι ποτέ αυτό που θές! Έτσι, φέτος θα βράσουμε παντζάρια και με το ζωμό βάφουμε κόκκινα αυγά ενώ μένουν και τα παντζάρια για το μεσημεριανό ενώ κάνοντας το ίδιο με το σπανάκι τα αυγά θα βγουν πράσινα και θα έχουμε και σπανακόπιτα ή σπανακόριζο με λίγο ακόμη μαγείρεμα.

Νονός της νύχτας

Αν κάποτε είχες δεχτεί να βαφτίσεις το παιδί του φίλου, του αδερφού ή της ξαδέρφης (που να ήξερες τι καιροί ακολουθούν)φέτος κατά 99% το έχεις μετανιώσει. Δεν βγαίνεις. Δεν θα σου πω για τα Jumbo, η διαφήμιση την έχει κάνει τη δουλειά της। Θα φτιάξεις ωραιότατη χειροποίητη λαμπάδα με φρέσκα λουλουδάκια αγνώστου ταυτότητας από τον κήπο του διπλανού αν το βαφτιστήρι είναι κορίτσι ενώ αν είναι αγόρι θα τη στολίσεις με το άλλοτε αγαπημένο σου αυτοκινητάκι। Το πασχαλινό αυγό μπορείς να το αποφύγεις λόγω σοκολάτας που κάνει κακό στα δόντια κλπ। Ξαφνικό ενδιαφέρον σου λέει μετά.

Η σιωπή των αρνιών

Έφτασε η Κυριακή του Πάσχα. Φέτος μην εκπλαγείς αν παρατηρήσεις σε ορισμένα σπίτια την απουσία αρνιού. Το τραπέζι θα γεμίσει ξαφνικά με σαλάτες, πολλές σαλάτες και χοουμ μειντ ορεκτικά! Αν όντως πήρες αρνί μάλλον ήσουν λακωνικός στην παραγγελία σου. Τουλάχιστον δεν θα σκάσουμε στο φαγητό. Αλλά γι’ αυτό έχουμε και τις σαλάτες. Τόση ώρα τις έκοβα.

Και του χρόνου. .

Poetic*

Αν μόλις βγαίνουν 4-5 ακτίνες ηλίου παραπάνω, σου μπαίνουν υποψίες καλοκαιριού και δεν μπορείς να κρατηθείς (τι φταις κι εσύ που μένεις στην Ελλάδα;) τότε σίγουρα είσαι σαν κι εμάς που εκμεταλλευόμαστε σαν μεγαλοκτηματίες κάθε τζαουλ της ηλιακής ενέργειας. Με άλλα λόγια μπορεί σήμερα να σε βρεθούμε στην παραλία ή έστω σε απέναντι τραπεζάκια για καφέ.

Η χαρά άλλωστε του να φοράς το περσινό μαγιό (ακόμα δεν έχεις προλάβει να σκεφτείς ποιο θα είναι το καινούριο) και η αίσθηση του ότι κάνεις μπάνιο τόσο νωρίς που μπορεί να θεωρηθεί σχεδόν παράνομο (από το νόμο δεν ξέρω αλλά από την μαμά σου μπορεί) δεν συγκρίνεται με τίποτα. Όπως όταν πηγαίναμε δημοτικό και μόλις έμπαινε η Άνοιξη φορούσαμε σορτσάκια κάτω από το παντελόνι ώστε να απολαμβάνουμε πιο πολύ το 7ωρο. Αν είχαμε μυαλό 20χρονων μπορεί να δοκιμάζαμε να ξαπλώναμε και στα τσιμέντα του σχολείου με γυαλιά ηλίου και καφέ.

Σήμερα που δεν ήμασταν πια 11 και την Δευτέρα δεν είχαμε σχολείο αλλά κάτι χειρότερο, δουλειά, ξεκινήσαμε για ένα θαρραλέο μπάνιο. Ούτε οι μισές δεν μπήκαν αλλά είναι σίγουρες πως απέκτησαν υπερπολυτελές σέξι μαύρισμα. Χτες το βράδυ κάναμε όλες δίαιτα (κάθε μια με τον τρόπο της) μήπως μέχρι το πρωί έχουμε χάσει «τα υγρά» τουλάχιστον.

Αυτά τα γραφικά είναι χαρακτηριστικά μας πια. Πάμε βόλτες στο προάστιο μας, πολλά βράδια μένουμε σπίτι, άλλα βράδια δεν γυρνάμε σπίτι, μερικές φορές έχουμε αυτό που θέλουμε, άλλες φορές δεν το έχουμε και πνίγουμε το άδικο σε μερικές μπάλες παγωτό φιστίκι, αηδιάζουμε σαν χαζογκόμενες που δεν έχουν ξεπεράσει την εφηβεία όταν βλέπουμε ανατριχιαστικές ταινίες, τσακωνόμαστε προσπαθώντας να ξεπεράσουμε τις ανασφάλειες μας, κάνουμε τις έξυπνες χρησιμοποιώντας πολύπλοκες λέξεις και γελάμε με αιώνια αστεία. Γελάμε και με τα αγόρια. Μάλλον όχι, με αυτά πιο συχνά κλαίμε.

Σαν αυτά της φωτογραφίας. «Έπρεπε να είχα φορέσει το καινούριο μου μαγιό, 50 δολάρια έδωσα» σκέφτηκε μόλις ξαναβγήκε στην επιφάνεια του νερού. Τότε η βουτιά του θα ήταν ολοκληρωτικά τέλεια.
*Η επιστροφή τελικά με δυσκολεύει περισσότερο.

Εδώ, δεν θα σας ανακαλύψει κανείς.

Έτσι γράφει η μπορντό πινακίδα που σε καλωσορίζει στο λιμάνι της Δονούσσας. Λίγα λεπτά πιο πριν, ήμουν καθιστή στην πλώρη του σκάφους και μπορούσα να ξεχωρίσω ένα προς ένα τα ασπρομπλέ σπίτια του νησιού. Η Χώρα είναι τόσο μικρή κι έτσι σε 15 λεπτά, άντε 25’ με αργό περπάτημα την έχεις γυρίσει. Η παραλία που βρίσκεται κάτω από τα σπίτια, παραλία που σε αντίστοιχα νησιά είναι συνήθως ξεχασμένη αφού είναι δίπλα στο λιμάνι και έτσι κανείς δεν κάνει το τολμηρό βήμα να βουτήξει, είναι τόσο καθαρή και ωραία που μπορείς άνετα να κάνεις μπάνιο.


Σε μια βόλτα έχεις ήδη δει τα 2 μπαρ, τις ταβέρνες, τον φούρνο με τα χειροποίητα σφολιατοειδή, το ιατρείο, το δημοτικό, το γυμνάσιο «με τις τάξεις λυκείου» όπως αναγράφεται στην πινακίδα, τα ΚΕΠ και την εκκλησία του Σταυρού.



Οι παραλίες δεν είναι βολικές στην πρόσβαση αλλά αν έχεις όρεξη να περπατήσεις, φτάνεις και απολαμβάνεις τη μαγεία της υπόθεσης. Αν όχι, παίρνεις το αυτοκίνητο. Ο Κέδρος και το Λιβάδι είναι οι καλύτερες. Μου είπαν ότι το καλοκαίρι, 1.200 άτομα φτάνουν ώστε να γεμίσει το νησί. Οι κλίνες των ξενοδοχείων μπορούν να φιλοξενήσουν γύρω στα 250 άτομα. Οι υπόλοιποι 950 γεμίζουν τις παραλίες με τις σκηνές τους.

Το νησί απαρτίζεται από 110 κατοίκους. Οι 10 είναι οι αναπληρωτές δάσκαλοι και καθηγητές του σχολείου και ο γιατρός. Η ζωή μοιάζει ιδανική. Λες καλημέρα σε όλους και τους ξέρεις με το όνομα τους. Ιδανική για σένα που ξέρεις ότι σε 2,3, 5 μέρες θα επιστρέψεις και πάλι στην απρόσωπη και ασφαλή καθημερινότητα σου με τις απεριόριστες δυνατότητες και επιλογές. Γνώρισα τις δασκάλες και τη γιατρό του νησιού. Η κάθε μια είναι 23, 25 και 26 χρονών αντίστοιχα. Τις ρώτησα τι κάνουν εδώ το χειμώνα.

Το πρόγραμμα τους είναι το ίδιο κάθε μέρα αλλά ζουν σε τέλεια κυκλαδίτικα σπίτια με μεγάλες, ρομαντικές αυλές όπου ένας καφές ή γεύμα με θέα τη θάλασσα στα 500 μέτρα φτάνει για να νιώσεις ελεύθερος κι ευτυχισμένος. Λένε «καλημέρα» σε όλους και γελάνε με τα αστεία των ντόπιων, κάνουν παρέα με τους άλλους 10 νέους του νησιού και κάθε απόγευμα ξέρουν ότι θα τους συναντήσουν στην καφετέρια για τσάι ή καφέ, έχουν δεθεί με τους μαθητές τους και είναι περήφανες που κατά κάποιο τρόπο είναι τα πρότυπα και οι σεβαστές «αρχές» του νησιού. Σε ένα νησί με τόσους λίγους κατοίκους εννοείται ότι αυτά ισχύουν ακόμα. Δεν έχουν αγόρια, ούτε μπορούν να συνάψουν σχέση με κάποιον. Δεν μπορούν να ψωνίσουν ρούχα από μαγαζιά και ξέρουν ότι σε κάθε προϊόν υπάρχει ένα είδος να αγοράσουν. Παρόλο που ξέρουν ότι του χρόνου θα φύγουν από εκεί, δεν ανυπομονούν καθόλου για εκείνη την στιγμή.




Τελευταίο απόγευμα. Καθισμένη στο επιμελώς βαμμένο γαλάζιο πεζούλι του καφενείου που λειτουργεί και σαν μπακάλικο, άκουγα τις συζητήσεις τεσσάρων ντόπιων. Οι δύο ήταν γύρω στα 70 και ήταν αρκετά ελαφριά ντυμένοι για τα δεδομένα του κρύου εκείνης της στιγμής κι ο ένας γύρω στα 35 με φάτσα που έφερνε σε κάτοικο κάποιας άλλης βαλκανικής χώρας. Συζητήσουν για τα προβλήματα ύδρευσης του νησιού. Το θέμα τους αν και τόσο κοντινό και σοβαρό γι’ αυτούς, ήταν αρκετά μακρινό για μένα που την άλλη ημέρα θα γυρνούσα σπίτι μου ώστε να το συμμεριστώ.

Έτσι άρχισα να προσπαθώ να φανταστώ το νησί στην καλοκαιρινή του εκδοχή. Πως θα ήταν να κάθομαι στο συγκεκριμένο πεζούλι, την ίδια ώρα (γύρω στις 7 το απόγευμα), λίγους μήνες μετά. Συγκεκριμένα τον Ιούλιο. Θα έβλεπα κόσμο να περνάει και να βολτάρει στο λιμάνι. Τις θέσεις των ντόπιων θα είχαν πάρει τουρίστες και νέοι που θα γελούσαν με επίκαιρα αστεία μετά από το μπάνιο ή πριν τον απογευματινό τους ύπνο και την προετοιμασία για το βράδυ. Στο μπαλκόνι της ταβέρνας, ακριβώς από πάνω, αγόρια με μαγιό θα έτρωγαν λαίμαργα χωριάτικη σαλάτα και θαλασσινά ή πίτες σουβλάκι. «Στις 12 στο Σκαντζόχοιρο» (το μπαρ του νησιού), θα φώναζε μια κοπέλα σε μια παρέα αγοριών που εκείνη την μέρα γνώρισε με τις φίλες της στην παραλία και θα έφευγε γεμάτη ελπίδες για το βράδυ και αμφιβολίες για το πόσο καλά ή πρόχειρα πρέπει να ντυθεί.